Het is weer eens tijd om het te hebben over een aantal dingen die ik zie en meemaak dezer dagen. Of beter gezegd, om de maatschappij te verzieken met mijn negativisme, zoals een jongen me ooit mailde. Volgens hem moest ik mij minder ergeren, terwijl hij hetzelfde deed, maar dan aan mij. Weet je wat? Ik doe het toch! Ik zou ook kunnen wachten tot er op zondag iets te beleven valt, en zondag een nuttige dag wordt, maar dan komt het er niet van. Mijn excuses voor het feit dat er weinig beeldmateriaal bij deze tekst staat. Je kan dus niet de luierik uithangen in je veel te comfortabele bureaustoel, en gewoon achterover hangend naar een filmpje kijken. Het is tekst, doe jezelf dus geen pijn, tenzij je het wel wil lezen. Omdat ik niet goed tegen taalfouten kan, haat ik het dus als ik er zelf maak. Omdat ik nu al weet dat je druk zal zoeken naar fouten, maak ik er nu bewust een: ’t is gebeurt! Voilà, het kan dus gebeuren dat ik zelf fouten maak.

Welke kleur?

Hoe vaak moet ik nog applicaties en toepassingen blokkeren op Facebook? Voor eens en voor altijd, het interesseert me niet welke kleur of auto je bent, wat je over me denkt, met wie ik ga trouwen volgens jou, … Als ik wil weten welke kleur ogen ik heb, kijk ik wel in de spiegel. Ik wil ook niet weten welk personage uit Lost ik ben. Trouwens, ik kan zo helemaal niemand zijn, net zo min als dat ik een auto zou kunnen zijn. En nee, er is niks mis met mij, ik heb wél fantasie. Er is gewoon een verschil tussen fantasie en bullshit, en hier gaat het over bullshit.

Wat is dat trouwens allemaal met Linda De Win? Ok, je hebt wel gelijk als je zegt dat er dingen zijn die verboden moeten worden. En ja, ze is irritant, en ze zat te lang in De Slimste Mens, en nee ik heb haar ook niet graag. Maar overdrijf niet, zo erg dat ik haar wil vermoorden is het niet, niet zo erg als sommige mensen op het internet verkondigen. Als je haar zou willen verbieden moet je de lijn doortrekken. Dan moet je meteen ook Siska “wat ben ik grappig” Schoeters en Piet “wat hebben we vandaah heleerd?” Huysentruyt verbieden, daar wordt niks over gezegd? Zij zijn blijkbaar wél toegestaan. Qua irritatiefactor overstijgen ze Linda misschien wel. Nee, zeker weten! En ik verontschuldig me al bij alle mensen die ik vergat, de twee die ik vernoemde zijn maar een greep uit het ruime aanbod irritante BV’s die Vlaanderen rijk is.

Zal ik even in het genre blijven? Ik keek vanmiddag op de website van Jan Peumans, voor de onwetende zielen: Jan Peumans is huidig voorzitter van het Vlaams Parlement. Oh ja, hij is ook Eerste Schepen in Riemst, maar, who cares. Dit kwam ik tegen bij “Jan in de media”.

Pardon? Geen artikels gevonden? Ik kom al twee weken niks anders meer tegen dan Jan Peumans in de media. Hij heeft deze keer blijkbaar iets over het hoofd gezien. Voor diegene die het heeft gemist: Jan Peumans wil ministers op cursus sturen om te debatteren. Zij verwijten Peumans dat hij zich teveel als een leraar gedraagt. Je weet wel, niet tegelijk praten, je beurt afwachten, net zolang spreken als in het reglement staat, … Ik vind dat terecht. Dan moeten de ministers zich maar niet als kindjes gedragen en niet met propjes schieten of spelletjes spelen op hun Blackberry gsm. Het gaat dus wel over het Vlaams Parlement hé, of wat dat ook mag voorstellen.

Halen

Eerlijk waar, ik ben blij dat het hele mediagebeuren rond de dubbele moord in Halen stilaan voorbij gaat. Moet ik mij schamen als ik zeg dat het mij emotioneel niet raakt? Ik heb nu eenmaal geen band met de betrokken personen. Hoeveel jonge mensen denk je dat er vermoord worden, dagelijks? Onschuldige kinderen, jongeren. Duizenden. Maar dat is iets anders, het is ver weg, het gebeurt niet in onze straat, en dan vinden we het niet zo erg. Als het maar in eigen land is, als ze maar dezelfde taal spreken en maar naar dezelfde supermarkt gaan, dán vinden we het erg. Mensen die Shana, Kevin of Annick niet kennen, en toch drie weken huilen om wat er is gebeurd, die moeten zich schamen. Ze mogen ook eens rustig huilen om die duizenden waarvan we geen naam kennen, en die zelfs geen begrafenis krijgen. Laat de ouders rustig rouwen. Laat de drang om in de media te komen eens achterwege. We hoeven je spandoek niet te zien. Nee, ik schaam me dus niet om te zeggen wat ik zeg, waarom zou ik? De tijd dat ik zal rouwen komt nog, helaas. Ik ben zeker niet gevoelloos. Ik ben zeer vertederd als ik de zoveelste baby uit een marginaal meisje van zestien zie floepen op Vitaya.

Mensen zijn zoveel bezig met solidariteit en respect. Straks mag ik nog niet meer zeggen dat ik Kevin een afschuwelijke naam vind. Want de associatie zál er zijn, jij hebt het nu ook hé? Is het niet?

Er is nog een typisch mediatrekje waar ik me ontzettend aan erger.  Meteen bij de eerste nieuwsberichten over de – toen nog – mogelijke moordenaar, werd er aan de buurtbewoners de volgende vraag gesteld: “Had je het van Ronald J verwacht?”. Serieus. Is er iemand in de hele wereld die zich diezelfde vraag stelt bij eender wie uit zijn buurt. Stel je voor: je bent sneeuw aan het ruimen op je stoep, en je buurman komt even babbelen en zegt dat het mooi weer is. Intussen denk jij: “Hmm, zou hij toevallig drie moorden op zijn geweten hebben?”. Komaan zeg. Dat verwacht je toch van niemand, of is het tegenwoordig zo normaal geworden dat er overal wel íemand woont die zieke gedachten heeft? Ik hoop het althans niet.

Reclame

Iedereen weet intussen dat ik de Knacki reclame vreselijk vind. Eén van de enige kinderen waarbij ik onmogelijk kindvriendelijk kan zijn, die iedereen wakker maakt om tien uur om worsten te eten. Belachelijk. Ik heb steeds de drang om haar speelgoedtrompet in haar strot te rammen, om er dan de worsten bij te proppen. Voor ik de kinderbescherming op mijn dak krijg,  het is inderdaad niet de schuld van de etter zelf, maar van de marketeers van Knacki. Wie is stom genoeg om zo’n reclame goed te keuren? Ik wil je wel eens een lijstje bezorgen van de prijzen, hoeveel reclame kost. Niet enkel om te maken, maar ook om uit te zenden. Weggooien noem ik het!

Je moet het kunnen, echt, om als bedrijf dan ook nog twee reclamespots te laten maken, die even irritant zijn. Ook Herta komt van dezelfde. Opnieuw een rotkind dat de hoofdrol speelt. Je weet wel: “mama, hoeveel ben ik groot?”. Je hoeft zelfs niet uit een gemeente buiten Genk te komen om te weten dat dat grammaticaal verkeerd is.

Ik snap gewoon de bedrijven niet die miljoenen geld geven aan marketeers die niet nadenken. Kijk eens naar alle waspoederreclames. Die zitten zelfs vol negatieve reclame naar zichzelf gericht. Heb je het al eens gezien? Ze hebben het over een ‘goedkoper’ product dat niet zo goed is als dat van hen. Is het tegenwoordig goede marketing om te zeggen dat jouw product duurder is? En dat in crisistijd.

Zijn belspellen trouwens nog steeds niet verboden?