Craig David

Iyaz

Maar ik moet toegeven, de soaps of telenovelles – of hoe je ze ook noemen wil – van tegenwoordig zijn nu eenmaal zo realistisch, dat ze best de moeite zijn om te volgen. Een jongen die tot zijn twaalfde in de bewoonde wereld heeft geleefd, dan op een onbewoond eiland heeft gewoond tot zijn zevenentwintigste is volgens alle logica vergeten wat een venster is en springt rond als een aap. Volgens mij lag er op dat onbewoond eiland maar één VHS film om te kijken, de voltallige tv-serie Tarzan uit 1966, die op ‘repeat’ stond tot de band stuk was of tot de stroom – afgetapt van zijn knijpkat – te zwak werd. Je weet wel: “Me Jeroen, you Nathalie…” Oeps, ik bedoel natuurlijk “Me David, you Sofie…”. Ik laat me al helemaal meeslepen. Acteurs zijn natuurlijk niet écht, maar, ze zijn dan ook zo realistisch! Nee, dat meen ik natuurlijk niet. Zo erg dat ik “Simonneke” roep als ik Marleen Merckx tegen kom op straat ben ik nog niet. Nochtans zijn er genoeg van zulke mensen. Het zijn diegenen die de televisie luider zetten om met de reclame mee te zingen, of verslaafd zijn aan Scrabble. Stel je maar eens voor dat er op je doodsprentje staat: “Hij wist bijna altijd een woord…”. Stel je maar eens voor dat je alleen daardoor herinnerd wordt. Maar goed, ik dwaal af. Ik had het over hoe realistisch soaps zijn, of juist niet. Het leven zou soms misschien wat meer moeten zijn zoals in soapseries. Als je gedumpt wordt vindt je binnen de twee afleveringen een nieuw lief, en als je flauwvalt wordt je tijdens je buitenbewustzijn bijgeshminkt! Wie droomt daar nu niet van? Dat mijn spellingscorrector ‘Simonneke’ niet aanvaardt als woord kan ik nog begrijpen, ik zou het zelfs niet eens fijn vinden, maar ‘bijgeshminkt’? Wat is daar nu mis mee? Ik weiger trouwens te geloven dat mijn ergernis aan het personage Bianca uit thuis, Merel De Vilder Robier, te wijten is aan haar pukkel. Ik heb al eens geprobeerd er een zoutstokje voor te houden, maar dat hielp niet.

Voor de volledigheid een lijstje van acteurs en actrices in soapseries die wél kunnen acteren: Kurt Rogiers, Leah Thys, en euhm… euh, euh, ja ik geef het op.

Wat me uitermate verrast in soapseries – die ik al gezien heb, want ik hoor je al mompelen: “ja ja, hij heeft het wel allemaal gezien hé!” – is dat de namen van de personages best meevallen. Frank, Luc, Rita, Peter, ja het zijn namen die echt bestaan. Als je tegenwoordig in het geboorteregister kijkt zijn de namen van pasgeborenen vaak bedacht door iemand met een spraakgebrek die al roepend het gereedschap van een schrijnwerker van voor de Eerste Wereldoorlog probeert op te noemen. Al gehoord? Denk maar aan Liam, Wolk, Stier, Jayden, Thymen, Jada, … De norm lijkt dezer dagen onuitspreekbaar te zijn. Arme grootmoeder die – al had ze geen kunstgebit nodig – geen letter Engels uit haar vol met speeksel gelopen mond krijgt. Die laatste naam aanvaarden we gewoon, omdat de moeder wereldberoemd is. Dan kan het! Niks tegen Kim Clijsters, maar zij heeft ook niet zo’n dankbare naam. Ze heeft het geluk geen platte voorkant te hebben, en een gezicht dat duidelijk haar geslacht bepaalt. Maar zo simpel is het niet altijd. Probeer maar eens aan de hand van de naam het geslacht van een kind te achterhalen, als je daarover twijfelt: “Hoe heet jij?”, “Kim.”, daar sta je dan. Of: “Aaah proficiat, hoe heet de kleine spruit?”, “Chris.”, “Hoera, het is een…euh…een euhm?”.

Maar ja, waar stellen we ons vragen bij? Denk beter eens na over de vraag wat je moet doen als je op het toilet zit en de bel gaat.

Bedankt om mijn zin en onzin te lezen, je mag zoals steeds reageren, dat doe je hieronder, of via welk kanaal – dat nu hip is – dan ook.

(Foto: HBvL)

Inderdaad, hier bijvoorbeeld. Gefeliciteerd? Je kan duidelijk zien dat het koppel zeer gelukkig is met hun vijftigste huwelijksverjaardag, of… toch niet? De redactie had ook een foto van een koppel kunnen nemen dat wél blij is met de heuglijke gebeurtenis waar het hier over gaat. Maar neen, dat doen ze niet. En dát maakt het lezen van de krant net leuk!

Meer van dit a.u.b.!

Welke kleur?

Hoe vaak moet ik nog applicaties en toepassingen blokkeren op Facebook? Voor eens en voor altijd, het interesseert me niet welke kleur of auto je bent, wat je over me denkt, met wie ik ga trouwen volgens jou, … Als ik wil weten welke kleur ogen ik heb, kijk ik wel in de spiegel. Ik wil ook niet weten welk personage uit Lost ik ben. Trouwens, ik kan zo helemaal niemand zijn, net zo min als dat ik een auto zou kunnen zijn. En nee, er is niks mis met mij, ik heb wél fantasie. Er is gewoon een verschil tussen fantasie en bullshit, en hier gaat het over bullshit.

Wat is dat trouwens allemaal met Linda De Win? Ok, je hebt wel gelijk als je zegt dat er dingen zijn die verboden moeten worden. En ja, ze is irritant, en ze zat te lang in De Slimste Mens, en nee ik heb haar ook niet graag. Maar overdrijf niet, zo erg dat ik haar wil vermoorden is het niet, niet zo erg als sommige mensen op het internet verkondigen. Als je haar zou willen verbieden moet je de lijn doortrekken. Dan moet je meteen ook Siska “wat ben ik grappig” Schoeters en Piet “wat hebben we vandaah heleerd?” Huysentruyt verbieden, daar wordt niks over gezegd? Zij zijn blijkbaar wél toegestaan. Qua irritatiefactor overstijgen ze Linda misschien wel. Nee, zeker weten! En ik verontschuldig me al bij alle mensen die ik vergat, de twee die ik vernoemde zijn maar een greep uit het ruime aanbod irritante BV’s die Vlaanderen rijk is.

Zal ik even in het genre blijven? Ik keek vanmiddag op de website van Jan Peumans, voor de onwetende zielen: Jan Peumans is huidig voorzitter van het Vlaams Parlement. Oh ja, hij is ook Eerste Schepen in Riemst, maar, who cares. Dit kwam ik tegen bij “Jan in de media”.

Pardon? Geen artikels gevonden? Ik kom al twee weken niks anders meer tegen dan Jan Peumans in de media. Hij heeft deze keer blijkbaar iets over het hoofd gezien. Voor diegene die het heeft gemist: Jan Peumans wil ministers op cursus sturen om te debatteren. Zij verwijten Peumans dat hij zich teveel als een leraar gedraagt. Je weet wel, niet tegelijk praten, je beurt afwachten, net zolang spreken als in het reglement staat, … Ik vind dat terecht. Dan moeten de ministers zich maar niet als kindjes gedragen en niet met propjes schieten of spelletjes spelen op hun Blackberry gsm. Het gaat dus wel over het Vlaams Parlement hé, of wat dat ook mag voorstellen.

Halen

Eerlijk waar, ik ben blij dat het hele mediagebeuren rond de dubbele moord in Halen stilaan voorbij gaat. Moet ik mij schamen als ik zeg dat het mij emotioneel niet raakt? Ik heb nu eenmaal geen band met de betrokken personen. Hoeveel jonge mensen denk je dat er vermoord worden, dagelijks? Onschuldige kinderen, jongeren. Duizenden. Maar dat is iets anders, het is ver weg, het gebeurt niet in onze straat, en dan vinden we het niet zo erg. Als het maar in eigen land is, als ze maar dezelfde taal spreken en maar naar dezelfde supermarkt gaan, dán vinden we het erg. Mensen die Shana, Kevin of Annick niet kennen, en toch drie weken huilen om wat er is gebeurd, die moeten zich schamen. Ze mogen ook eens rustig huilen om die duizenden waarvan we geen naam kennen, en die zelfs geen begrafenis krijgen. Laat de ouders rustig rouwen. Laat de drang om in de media te komen eens achterwege. We hoeven je spandoek niet te zien. Nee, ik schaam me dus niet om te zeggen wat ik zeg, waarom zou ik? De tijd dat ik zal rouwen komt nog, helaas. Ik ben zeker niet gevoelloos. Ik ben zeer vertederd als ik de zoveelste baby uit een marginaal meisje van zestien zie floepen op Vitaya.

Mensen zijn zoveel bezig met solidariteit en respect. Straks mag ik nog niet meer zeggen dat ik Kevin een afschuwelijke naam vind. Want de associatie zál er zijn, jij hebt het nu ook hé? Is het niet?

Er is nog een typisch mediatrekje waar ik me ontzettend aan erger.  Meteen bij de eerste nieuwsberichten over de – toen nog – mogelijke moordenaar, werd er aan de buurtbewoners de volgende vraag gesteld: “Had je het van Ronald J verwacht?”. Serieus. Is er iemand in de hele wereld die zich diezelfde vraag stelt bij eender wie uit zijn buurt. Stel je voor: je bent sneeuw aan het ruimen op je stoep, en je buurman komt even babbelen en zegt dat het mooi weer is. Intussen denk jij: “Hmm, zou hij toevallig drie moorden op zijn geweten hebben?”. Komaan zeg. Dat verwacht je toch van niemand, of is het tegenwoordig zo normaal geworden dat er overal wel íemand woont die zieke gedachten heeft? Ik hoop het althans niet.

Reclame

Iedereen weet intussen dat ik de Knacki reclame vreselijk vind. Eén van de enige kinderen waarbij ik onmogelijk kindvriendelijk kan zijn, die iedereen wakker maakt om tien uur om worsten te eten. Belachelijk. Ik heb steeds de drang om haar speelgoedtrompet in haar strot te rammen, om er dan de worsten bij te proppen. Voor ik de kinderbescherming op mijn dak krijg,  het is inderdaad niet de schuld van de etter zelf, maar van de marketeers van Knacki. Wie is stom genoeg om zo’n reclame goed te keuren? Ik wil je wel eens een lijstje bezorgen van de prijzen, hoeveel reclame kost. Niet enkel om te maken, maar ook om uit te zenden. Weggooien noem ik het!

Je moet het kunnen, echt, om als bedrijf dan ook nog twee reclamespots te laten maken, die even irritant zijn. Ook Herta komt van dezelfde. Opnieuw een rotkind dat de hoofdrol speelt. Je weet wel: “mama, hoeveel ben ik groot?”. Je hoeft zelfs niet uit een gemeente buiten Genk te komen om te weten dat dat grammaticaal verkeerd is.

Ik snap gewoon de bedrijven niet die miljoenen geld geven aan marketeers die niet nadenken. Kijk eens naar alle waspoederreclames. Die zitten zelfs vol negatieve reclame naar zichzelf gericht. Heb je het al eens gezien? Ze hebben het over een ‘goedkoper’ product dat niet zo goed is als dat van hen. Is het tegenwoordig goede marketing om te zeggen dat jouw product duurder is? En dat in crisistijd.

Zijn belspellen trouwens nog steeds niet verboden?